23-11-04

a neck breaking game

Buiten het feesten, het dit-lijkt-op-werk-maar-is-het-niet-want-ik-moet-geen-kloot-uithalen-tot-september-2005, de theorie voor den auto en mijn recent ontwikkelde belangstelling om een vinyl rip collectie te gaan aanleggen is er nog voetbal. Elke zaterdag ga ik in gelijk welk weer mezelf gaan afjagen en zweten om een rond stuk leder voorbij een manneke te stampen met handschoentjes aan.

Dat laatste gebeurt de laatste weken meer en meer. Dit seizoen gaat het vanzelf. Individuele acties. Fysiek. 2 Assists. Puur op snelheid een balleke meenemen op een doorsteekpasje. Recht op de keeper afgaan. Met links een sleepbeweging maken en de vent lekker op full speed omspelen. En net op het moment dat ik denk dat ik de bal relax binnen schuif met de rechter een klein duwtje krijgen. En nix meer. Crashen op het gras. Adem afgesneden en niet meer kunnen rechtstaan. Iedereen rond mij. Benepen. Geen ruimte. Geen adem. Volledig gedesoriƫnteerd. Paniek. Met tranen erin beweeg ik mijn ogen. Armen. Nek. Misschien zelfs mijn benen. Ik weet het niet meer. En zoals mijn peter het met zijn reuma me altijd perfect heeft voorgetoond kruip ik recht. Langs de zijlijn zie ik ze net mijn perfect uitgelokte penalty met de schitterendste schwalbe ooit missen. En toen was het over. De match. Mijn blijkbaar tijdelijke verlamming. Het hyperventileren of het scheelde niet veel. En de pijn. De raarste minuten uit mijn leven.

01:25 Gepost door scribble | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

*** I know that feeling...zie dat je er zaterdag terug staat he! Ik supporter voor de eerste keer in mijn leven. Want ik haat voetbal, maar ik zal duimen verdoemme laat u ni doen ;-)

Gepost door: zuchtje | 23-11-04

IEK sport, pfff kdacht da ge ne echte geek aan't worre waart

Gepost door: amo-ej1 | 23-11-04

well zelfs naast de kazerne blijft ge dus shooten ;-)

Gepost door: cms | 23-11-04

De commentaren zijn gesloten.